Tο δωρο των Ζαπατιστας στους Ελληνες

Para la digna juventud rabiosa de Grecia. Con respeto y admiracion. De EZLN. Enero 2009

Για την αξιοπρεπή, οργισμένη νεολαία της Ελλάδας. Με σεβασμό και θαυμασμό. Από τον EZLN. Γενάρης του 2009

Ο πινακας ειναι αντιγραφο εργου της Μπεατρίς Αουρόρα ο οποιος απεικονιζει το Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας και φερει τις υπoγραφες των διοικητων και υποδιοικητων του EZLN καθως και του Marcos.

Ο πινακας δοθηκε σε μελη του περιοδικου Αλανα που παρεβρεθησαν στο φεστιβαλ "Της οργης της αξιοπρεπειας" στις 2 Ιανουαριου.

Ναβαρινου και Τζαβελλα

Απο τη μανα του Αλεξανδρου...

Ντροπη...

Ποσο Αμερικανοι ειμαστε σε αυτη τη χωρα;

Πως γινεται μεσα σε δυο μηνες να εχουν ξεχαστει τα παντα;

Δυο χιλιαδες ατομα ειχε η πορεια σημερα, ισως και λιγοτερους.

Επιστροφη στην "κανονικοτητα" και επισημα λοιπον. Και ας βρισκονται στη φυλακη συμπολιτες μας. Ανθρωποι που το Δεκεμβρη μας βοηθησαν τραβοντας μας απο τα χερια των μπατσων, δινοντας μας maalox, κλοτσωντας τα δακρυγονα που επεφταν γυρω μας. Ανθρωποι που γνωριζουμε πολυ καλα οτι ειναι θυματα αυτου του κρατους εναντια στο οποιο ξεσηκωθηκαμε. Παρ'ολα αυτα δυο χιλιαδες και αν...

Αλλαξε μηπως κατι; Επαψε η κρατικη βια; Σταματησε το φαγοποτι της δημοσιας περιουσιας; Εξαφανιστηκαν οι αστεγοι; Χαρισαν τα χρεη οι τραπεζες; Συνελαβαν ολους τους ναρκεμπορους; Μοιρασε η εκκλησια τα πλουτη της στους φτωχους; Αυξηθηκαν οι δαπανες για την παιδεια; Κοπηκαν τα ρατζα απο τα νοσοκομεια;

Τι συνεβη;

Εχει εκπτωσεις και πηγαμε για ψωνια; Συνεχιζουμε τον αγωνα ακουγοντας ανταρτικα πλαι στη πισινα; Ειπαμε να παμε γηπεδο; Φοβηθηκαμε; Βαρεθηκαμε; Μηπως υποταχθηκαμε στη μοιρα μας; Γιορταζουμε σαν χοντροκωλοι μικροαστοι το πανυγηρακι του Αγ. Βαλεντινου;

Την επομενη φορα που θα μας ανεβει το αιμα στο κεφαλι ενω βρισκοματε μπροστα απο το κισε μιας δημοσιας υπηρεσιας. Οταν θα παμε στο στρατο και θα βλεπουμε διασκεδαστες και γιους πολιτικαντιδων να ξινουν τ'αχαμνα τους στην μηνιαια θητεια τους. Οταν ενας δικος μας ανθρωπος κινδυνευει να πεθανει και το ΕΚΑΒ δε θα ερχεται. Οταν η τραπεζα θα μας παιρνει το σπιτι. Οταν καει το δασος και μετα απο ενα χρονο ξεφυτρωσουν πανω στα αποκαιδια του μεζονετες. Οταν ο επομενος υπουργος κλεψει και παραγραφει το εγκλημα του.
Οταν δολοφονηθει ο επομενος Αλεξανδρος...

Τοτε θα θυμηθουμε ισως πως μεχρι αυτο το μπορντελο να γινει χωρα η θεση μας ειναι στο δρομο και η φωνη μας πρεπει να φτανει μεχρι τα κελια του κρατους.

Ειμαστε αξιοι της μοιρας μας. Ντροπη μας...

Σαββατο 14/2, 13.00, Προπυλαια

Ας ορθωσουμε τη φωνη και το αναστημα μας οπως οφειλει καθε πολιτης απεναντι :

στη βαρβαροτητα της μειοψηφιας που κυβερνα

στα κατασκευασμενα κατηγορητηρια

στη χρηση χημικων ουσιων οι οποιες ειναι απαγορευμενες ακομα και για τα πολεμικα μετωπα

στους επιορκους κρατικους λειτουργους

σε αυτους που συκοφαντουν την εξεγερση μιας ολοκληρης γενιας

Ας διεκδικησουμε το δικαιωμα μας να ζησουμε σε μια κοινωνια που δε θα εχει ουδεμια σχεση με τη χαβουζα που δημιουργησαν επι δεκαετιες πολιτικοι, δημοσιογρφοι, επιχειρηματιες και κρατικοι υπαλληλοι.


Διαβαστε τις ανακοινωσεις της Ανοιχτης πρωτοβουλιας αλληλεγγυης

Δεξια και Αριστερα ιδια ειναι τα αφεντικα

Τα κρατη ανα τους αιωνες κυριαρχησαν πανω στους λαους για λογαριασμο ολιγων αρχοντων. Με ελαχιστες εξαιρεσεις απο το Μεσαιωνα μεχρι σημερα (πριν απο αυτον υπαρχουν αρκετα παραδειγματα) σε πολυ λιγα σημεια του πλανητη οι ανθρωπινες κοινοτητες ειχαν την ελευθερια να αυτοοργανοθουν κατα το δοκουν. Και οπου υπηρχε αυτη η συνθηκη συνηθως εμφανιζοταν καποιος δυτικος στρατος ή στολος να την ανατρεψει.

Τον 20ο αιωνα δυο ηταν οι κυριαρχες ιδεολογιες μεσω των οποιων οι ελαχιστοτατοι επιβαλονταν στους πολλους (σχεδον στο συνολο). Ο καπιταλισμος και ο κομμουνισμος. Ανεξαρτητα απο το τι επαγγελονται οι θεωρητικοι των δυο οικονομικων συστηματων (πολιτευματα δεν ειναι σιγουρα) η εφαρμογη τους απεδειξε πως μονο σκοπο ειχαν την υποδουλωση των ανθρωπων.

Στο μεν καπιταλισμο, κυριαρχουσε ο νομος της ελευθερης αγορας. Η λογικη της οποιας λεει πως εαν δωσεις κινητρα για πλουτισμο στον καθενα θα ειναι σε θεση να προσφερει, παραγοντας προιοντα και υπηρεσιες. Επιπλεον η ζητηση για προιοντα και υπηρεσιες εκ των πραγματων συνεχως αυξανεται οποτε και η παραγωγη αυξανετα αρα και ο πλουτος αλλα και οι ιδεες για νεες τεχνολογιες και προιοντα αυξανονται επισης. Κατα συνεπεια οποτε η κοινωνια εχει ελλειμα απο κατι καποιος θα βρισκεται να προσφερει τη λυση επειδη μεσω αυτης θα βγαλει χρηματα και ετσι ολοι θα ειμαστε ικανοποιημενοι στο τελος. Καλο ακουγεται...Ειναι ομως;

Οποιος εχει παιξει monopoly ξερει πως δεν ειναι ετσι.

Στην αρχη ολοι εχουν τα ιδια και ολοι ελπιζουν. Ελπιζουν σε τι ομως; Ελπιζουν πως θα οδηγησουν τους υπολοιπους στην εξαφανιση. Γιατι μονο ετσι κερδιζεις στη monopoly.
Τη στιγμη που θα ξεφυγει καποιος και ενω ειχε πανω κατω τα ιδια με τους υπολοιπους ξαφνικα οχι μονο εχει περισσοτερα απο τους συμπαικτες του αλλα επιπλεον αυτοι ειναι αναγκασμενοι να τον τροφοδοτησουν με περισσοτερο χρημα. Ετσι αυτος γινεται ακομα ποιο ισχυρος και επιπλεον αυξανονται οι πιθανοτητες ωστε οι συμπαικτες του να πεσουν πανω στα σπιτια, τα ξενοδοχεια και τα αεροδρομια του. Απο ενα σημειο και περα οι παικτες παριες ελπιζουν να περασουν απο την αφετηρια μπας και παρουν το ΕΚΑΣ, τη συνταξη, το μισθο ή ευελπιστουν σε μια καρτα εντολης ή αποφασης (λαχειο, απαλοτριωση γης για αεροδρομιο, πετρελαιο στο χωραφι τους, ενα καλο γαμο για τη κορη τους...) που θα τους κρατησει ζωντανους και σε καποιες σπανιες περιπτωσεις θα ανατρεψει τα παντα. Καποιοι αλλοι παλι προσπαθουν να κλεψουν και ισως ετσι καταφερουν να ανατρεψουν την ανισορροπια προκειμενου στο τελος να φερουν τη δικη τους. Οπως και να 'χει ομως στο τελος ενας τα καταφερνει οι υπολοιποι πανε στον πατο.

Στον καπιταλισμο οι πλυθησμοι εχουν τη δυνατοτητα να εργαστουν ελευθερα οπου επιθυμουν, να χρησιμοποιησουν την περιουσια τους οπως τους κανει κεφι, να μετακινηθουν και να ζησουν οπου θελουν και τελος να εκφρασουν ελευθερα τις αποψεις τους. Βεβαια αυτα σε καμια περιπτωση δεν ισχυσαν ποτε απολυτα στην οποια καπιταλιστικη κοινωνια. Καθως καποιοι εχουν ξεχωρισει απο τους υπολοιπους. Αναμεσα δε στους υπολοιπους ειναι και ο δικαστης που δε βγαζει τοσα ωστε να γινει σαν αυτον που εχει ξεχωρισει. Ειναι και ο βουλευτης που προκειμενου να γινει γνωστος πρεπει να εισακουστει μεσω των ΜΜΕ που τα ελεγχει ποιος;

Μα ποιος αλλος περα απο τον Mr. Monopoly.

Αυτος ειναι ο καπιταλισμος μια οδος προς το μονοπωλιο μια οδος δηλαδη προς τον αυταρχισμο της μονοκρατοριας.

Κομμουνισμος. Εδω τα πραγματα ειναι πιο απλα. Στον κομμουνισμο ισχυει υποτιθεται η λογικη της κοινοκτημοσυνης. Ολα ανηκουν σε ολους καθως ολα ανηκουν στο κρατος. Οπου κρατος ειναι το συνολο του πληθυσμου. Εδω δε χρειαζονται παιχνιδια και ανταγωνισμοι οπως στη monopoly. Ο λογος; Πολυ απλα ο μοναρχης υπαρχει εξ'αρχης. Ενα πολιτικ μπιρο και απο κατω η εργατικη ταξη. Αυτα...

Η πυραμιδα στο κομμουνισμο ειναι ξεκαθαρη εξ αρχης. Εισαι εναντια στο συστημα; Θα μπεις στο ψυχιατρειο (οχι φυλακη). Ψυχιατρειο, καθως το δογμα και το "αλαθητο" του κομματος μονο ενας τρελος μπορει να τα αμφισβητησει. Πως εκαιγε ο παπας στο Μεσαιωνα; Ετσι ακριβως ειναι και τα κελια του ψυχιατρειου.

Βεβαια ο καθενας εχει το σπιτι του, το αυτοκινητο του, ενα αξιοπρεπες εισοδημα χρονο για διαβασμα, καποιο μουσικο οργανο κλπ. Οτι δηλαδη χρειαζεται ενας μικροαστος. Εισαι μεσα στο κουτακι σου, σου λενε τι να κανεις, δεν αντιδρας και ολα καλα. Τωρα βεβαια εαν εξαφανιστει η κορη σου ή η γυναικα σου και βρεθει στο εξοχικο ενος μελους του κομματος χωρις τη θεληση της, δεν εγινε δα και τιποτα. Εαν επισης παρεις μερος σε καποιο πειραμα βιοχημικου πολεμου χωρις να το γνωριζεις τι να κανουμε το κοινο καλο αυτο επιτασει.

Βεβαια τα παραπανω λιγο πολυ υπαρχουν και στις καπιταλιστικες κοινωνιες. Η διαφορα ειναι πως ο μικροαστισμος ειναι ονειρο ζωης οταν καποιος δεν εχει ουτε να φαει στο χωριο του. Οποτε οταν πλεον εχει καταφερει να ζησει σαν τη διαφημηση που εβλεπε στην τηλεοραση ειναι πολυ κουρασμενος και κυριως πολυ χρεωμενος στις τραπεζες για να αντιδρασει. Και τοτε καταληγει στα φαρμακα και τρελαινεται κανονικα. Οποτε παλι ψυχιατρειο...

Καπως ετσι κυλησε ο 20ος αιωνας. Με τους πληθυσμους των δυο πλευρων να φανταζονται πως θα ηταν η ζωη περα απο τα συνορα. Οταν πια ενωθηκαν στις αρχες του '90. Οι μεν απο δω καταλαβαν τι παραμυθι ετρωγαν τοσα χρονια, οι δε εξ ανατολων ειδαν πως ειναι να εισαι σκλαβος στον κοσμο των ταινιων του Hollywood.

Και αφου ο καπιταλισμος εφτασε σε ολες τις εσχατιες της υδρογειου εκ των πραγματων αρχισε να τριζει συθεμελα. Ο λογος πολυ απλος. Ο πλουτος συγκεντρωθηκε σε ελαχιστους "παικτες" και οι υπολοιποι δεν μπορουν να ειναι παραγωγικοι καθως δεν εχουν κινητρα και δε βλεπουν φως στην ακρη του τουνελ. Οι τελευταιες αποπειρες των κυβερνησεων να "ριξουν" χρημα στην αγορα (ψευτικο δηλαδη αλλα αυτο ειναι ενα αλλο κεφαλαιο) δεν απεδωσαν και ουτε προκειται να αποδωσουν τιποτα.

Οποτε ηρθε η ωρα για κατι αλλο. Δεν ειναι ακριβως καινουργιο. Θα εχει λιγο απο το κιτς του καπιταλισμου και την "κοινοκτημοσυνη" του κομμουνισμου.

Το "Νεο συστημα" θα υποσχεται τροφη και στεγη για ολους. Θα περασει ως επανιδρυση του καπιταλισμου ή ως ενας καπιταλισμος με σοσιαλιστικα στοιχεια. Θα μας πουνε τελοσπαντων διαφορες μπουρδολογιες. Ετσι ωστε να το ζητησουμε εμεις οι ιδιοι. Αυτοι που θα το φερουν ομως δε διαφερουν σε τιποτα απο αυτους που κυριαρχησαν σε ανατολη και δυση πανω στους λαους δινοντας τους απατηλες ελπιδες για νεες εποχες και νεες ταξεις πραγματων.

Ο δρόμος της Εκκλησίας

Ο π. Προκόπιος βιώνει τα δρώμενα στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα τα τελευταία 17 χρόνια ως ιερέας στον ομώνυμο ιερό ναό. Τα μάτια του έχουν δει τη γειτονιά να αλλάζει από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, να γίνεται ένα μωσαϊκό φυλών με την έλευση και εγκατάσταση μεταναστών, πρώτα Αλβανών. Μετά ακολούθησαν Πολωνοί, Ρώσοι, Βούλγαροι, Κινέζοι και πιο πρόσφατα μετανάστες από το Μπανγκλαντές, Πακιστανοί και –κυρίως– Αφγανοί. Ναι, έχει δεχθεί παράπονα από ενορίτες γι’ αυτήν την πανσπερμία, για ανάρμοστες συμπεριφορές, ο π. Προκόπιος αφουγκράζεται τον φόβο και την αγωνία όλων. Ωστόσο, όπως λέει στην «Κ», στηρίζει τους μετανάστες στον αγώνα τους να επιβιώσουν, αφού «αυτός είναι ο δρόμος της Εκκλησίας». Μάλιστα, ο ίδιος αρνήθηκε να «ηγηθεί» στη διαδήλωση που πραγματοποίησαν πρόσφατα κάτοικοι (και μη) του Αγ. Παντελεήμονα για την υποβάθμιση της περιοχής από την ασφυκτική παρουσία μεταναστών. «Δεχθήκαμε απειλές και εκβιασμούς. Με έπαιρναν τηλέφωνο και απειλούσαν ότι θα μαζέψουν υπογραφές να με διώξουν από την ενορία. Τους είπα “διώξτε με”, αλλά δεν μπορώ να φερθώ διαφορετικά, έτσι δίδασκε ο Χριστός. Για μένα δεν είναι ξένοι, είναι άνθρωποι», λέει στην «Κ» με μειλίχιο ύφος. «Δεν κατηγορώ τους κατοίκους για την αγανάκτησή τους, κανείς δεν θέλει να ζει μέσα στην υποβάθμιση. Ωστόσο, δεν μπορούσα να συνταχθώ στη διαμαρτυρία τους γιατί δεν έπρεπε να γίνει έτσι, μπροστά σε αυτούς τους ανθρώπους. Υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν, αλλά χωρίς αυτοί οι άνθρωποι να σκεφτούν ότι δεν τους θέλουμε ή δεν τους συμπαθούμε». Σύμφωνα με τον πατέρα Προκόπιο, μετά τη διαδήλωση της 24ης Νοεμβρίου, πολλοί από τους Αφγανούς εξαφανίστηκαν από την περιοχή, ενώ κάποιοι από αυτούς έπεσαν θύματα βίαιων επιθέσεων. Ο ίδιος, όπως και μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, εξακολουθεί να στέκεται στο πλευρό των αναξιοπαθούντων ξενόφερτων. «Δεν έχουν καν κουβέρτες να ζεσταθούν αυτές τις ημέρες, εμείς προσπαθήσαμε να τους βοηθήσουμε προσφέροντάς τους, με τη βοήθεια της ΜΚΟ “Αλληλεγγύη”, τρόφιμα, ρούχα, κλινοσκεπάσματα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Εκείνο που με συγκίνησε ιδιαίτερα ήταν ο ενθουσιασμός τους όταν τους πήγαμε μέσα στις εορτές παιχνίδια για τα παιδιά, για τα παιδιά που έβλεπαν έως τώρα παχνίδια στα χέρια μόνο άλλων παιδιών. Τα μάτια τους έλαμπαν από χαρά, τα συναισθήματα που μας χάρισαν δεν περιγράφονται».


Το παραπανω κειμενο αποτελει αποσπασμα δημοσιευματος απο την Καθημερινη στις 18/1/ο9
Ολο το κειμενο εδω

Ανθρωπιδες

Ξέχασαν κιόλας τα μικρά ανθρωπάκια πως είχαν χεστεί πάνω τους βλέποντας το πλήθος να ορθώνεται στο ύψος του, να χτυπάει τις τράπεζες που έστηναν νέο φαγοπότι, να μη δειλιάζει μπροστά στη βίαιη καταστολή. Δε θυμόνται οι μικροί που φώναζαν υστερικά ότι δήθεν κάηκε η μισή Αθήνα και ότι η πόλη έχει παραδοθεί στο χάος. Τώρα, όλοι αυτοί, μικροκαμωμένοι όσο κι ο Κούγιας, μας κάνουν τους καμπόσους, χρησιμοποιούν τις εφημερίδες για να ακουστούν οι αδύναμες στριγκλιές τους, για να δηλώσουν υπεράνω του συμβάντος.
Ας μιλήσω πιο συγκεκριμένα για δυο σημερινά κείμενα. Ο Σπύρος Βούγιας στο Βήμα και ο συνήθης ύποπτος Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στο κύριο άρθρο της ‘λείφω. Περιγράφοντας αυτό που ζουν σήμερα, που τα πράγματα δε δείχνουν να επανέρχονται σ’ αυτό που ήταν πριν, ο πρώτος μιλάει για κάτι φαντασιακό, για μια κουλτούρα εξέγερσης και ο δεύτερος για μια μόδα. Δε γνωρίζω αν τα κείμενα παραγγέλθηκαν μαζί ή αν γράφτηκαν από τον ίδιο, αλλά είναι πανομοιότυπα, και δυστυχώς δεν είναι τα μόνα.

Η συνεχεια στο enemy of the state

Χρήστος Χρονόπουλος

Ενας νέος με ψυχολογικά προβλήματα, ο Χρήστος Χρονόπουλος, πριν από δύο χρόνια προσήχθη με περιπολικό στο Α.Τ. Καλλιθέας και από εκεί διακομίστηκε σε κρίσιμη κατάσταση στο Θριάσιο Νοσοκομείο «εξαιτίας ξυλοδαρμού από αστυνομικούς», σύμφωνα με την οικογένειά του. Τώρα, και ενώ η υπόθεση εκκρεμεί στον εισαγγελέα, η ΕΔΕ αθωώνει τους αστυνομικούς και στέλνει την υπόθεση στο αρχείο (!).

Ο θείος του Διονύσης Χρονόπουλος περιγράφει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο Χρήστος: «Ο Χρήστος δεν θυμάται τίποτα. Δεν μπορεί καν να βγει από το σπίτι. Πριν ταξίδευε στο εξωτερικό, ζούσε μόνος του, μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί. Στο Θριάσιο έμεινε δύο μήνες στην Εντατική, τρεις μήνες στη νευροχειρουργική και στη συνέχεια άλλους 6 μήνες στο "Ολύμπιο" κέντρο αποκατάστασης στην Πάτρα. Ζει στην Πάτρα με τη θεία του, αλλά δεν μπορεί να πάει ούτε στην τουαλέτα μόνος του. Είναι αδύνατο να αυτοεξυπηρετηθεί. Δυστυχώς, δεν υπάρχει δικαιοσύνη».

Για τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης επισημαίνει: «Τον Μάιο συμπληρώνονται δύο χρόνια από τη βιαιοπραγία εις βάρος του και απόφαση θα βγει 2-3 χρόνια αργότερα, ενώ οι δράστες θα κυκλοφορούν ελεύθεροι. Εκκρεμούν δύο μηνυτήριες αναφορές. Μία αυτεπάγγελτη του εισαγγελέα εναντίον 4 αστυνομικών και η μηνυτήρια που κατέθεσα εναντίον δύο αστυνομικών του περιπολικού οι οποίοι τον συνέλαβαν, του αξιωματικού υπηρεσίας και του αστυνομικού που τον φρουρούσε».

Σύμφωνα με την Αστυνομία, συνελήφθη το βράδυ (23.30) της 22/5/2007 στην πλατεία Καλλιθέας, γιατί «παρουσίαζε μη φυσιολογική συμπεριφορά, φωνασκούσε και ενοχλούσε πεζούς...» Τότε οι αστυνομικοί υποστήριξαν πως μετέφεραν στο Θριάσιο Νοσοκομείο τον 34χρονο ψυχικά ασθενή «με απλή "αδιαθεσία"». Οι δύο ιατροδικαστές, που τον εξέτασαν, διαπίστωσαν ότι ήταν σε κωματώδη κατάσταση, ενώ στην ιατροδικαστική έκθεση αναφέρεται «βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση».

Η υπόθεση δημοσιοποιείται και δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (Φ. Κουβέλης, Π. Κοροβέσης) καταθέτουν ερώτηση στον υπουργό Εσωτερικών για «βαρύτατο τραυματισμό πολίτη στο Α.Τ. Καλλιθέας», ζητώντας να πληροφορηθούν αν έχει ολοκληρωθεί η ΕΔΕ και ποιο είναι το πόρισμά της. Ο υπουργός απαντά (30/10/2007) πως «η ΕΔΕ δεν έχει ολοκληρωθεί».

Κάποτε η ΕΔΕ «ολοκληρώθηκε» και στο πόρισμά της αναφέρεται: «Επειδή δεν προέκυψε και η παραμικρή υπόνοια ενοχής και πειθαρχικής ευθύνης σε βάρος κανενός αστυνομικού, γι' αυτό και ουδείς κλήθηκε σε απολογία. Επειδή από την ανάκριση δεν προέκυψαν στοιχεία ικανά προς στήριξη κατηγορίας εναντίον κανενός αστυνομικού προτείνω η υπόθεση να τεθεί στο αρχείο με την επιφύλαξη του άρθρου 49».

Ομως στην ΕΔΕ ένας άλλος θείος του Χρήστου, ο Ανδρέας Χρονόπουλος, κατέθεσε: «Εχει την πεποίθηση ότι κακοποιήθηκε από τους αστυνομικούς μέσα στο περιπολικό κατά την προσαγωγή του, είτε εντός του αστυνομικού τμήματος κατά τη φύλαξή του» και ότι «όταν επιβιβάστηκε στο περιπολικό ήταν σε καλή κατάσταση». Ο επίσης θείος του Δ. Χρονόπουλος, κατέθεσε: «Ο σοβαρός τραυματισμός του έγινε από αστυνομικούς που ήταν υπεύθυνοι για τη φύλαξή του κατά το χρόνο κράτησής του».

Ο αστυφύλακας Ν.Σ., που επιτηρούσε τον προσαχθέντα εκείνο το βράδυ, υποστήριξε (στην ΕΔΕ) ότι «κανείς αστυνομικός δεν προέβη σε παράνομη ενέργεια εις βάρος του και δεν διέκρινε εμφανή σημάδια τραυματισμού».

Πρόσφατη γνωμάτευση του ΙΚΑ αναφέρει ότι «προσήλθε υποβασταζόμενος» και ότι «του χορηγούν επίδομα παραπληγικού και σύνταξη αναπηρίας»... *

της Γεωργιας Δαμα

πηγη : Ελευθεροτυπια

Σημερα εχουμε 6

Ενα λουλουδι Μεσολογγιου & Τζαβελλα καθε 6 του μηνα

Κολοκοτρωνης

Σαν χθες την Τεταρτη που περασε (4 Φλεβαρη) εφυγε απο τη ζωη ο Θεοδωρος Κολοκοτρωνης. Κανενα καναλι, δεν αναφερθηκε στον Καπετανιο.
Ουδεις απο τους πατριδοκαπηλους που ασταματητα αναφερονται στο "μεγαλειο της φυλης".
Ουτε ενα απο φασιστομουτρα που εκθειαζουν την αστυνομια και το στρατο και ονειρεύονται κατακτησεις και μεγαλες ιδεες δεν ειχε να πει μια κουβεντα γι' Αυτον που ειχε το σθενος μαζι με αλλους να ζητησουν το αυτονοητο. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ...
Μπορει οι απογονοι αυτων που σε φυλακισαν να σε θυμουνται μονο οταν θελουν να πουλησουν σημαιακια, βιβλια μισους και ψευτοπατριωτισμο χθες ομως σε ξεχασαν καθως δεν τους ησουν χρησιμος.
Εννοια σου Καπετανιε υπαρχουμε ακομα και θυμομαστε...

Τζαμπαλιγια...Βορεια Γαζα

Εαχιντ Καντας...Απων

Εσσαμ Τεγιεμπ...Απων

Μοντερνες φυλακες

Περπατω αναμεσα σε παρκαρισμενα αυτοκινητα και υπολλειματα πεζοδρομιων. Που και που συναντω και καμια λυποφυλλη νερατζια να μου κλεινει το δρομο.
Στεκομαι μπροστα απο τη βιτρινα ενος παιχνιδαδικου και αναβω ενα τσιγαρο την ιδια στιγμη μια χοντρη σταλα νερου με κανει να θυμηθω τα πλαγια βηματα που καναμε στα πεζικα οταν ειχαμε καταταγει.
Κοιταω να επιβεβαιωθω πως προκειται για κλιματιστικο απο καποιο διαμερισμα και τοτε το τσιγαρο εισπρατει τη δευτερη χοντρη σταγονα. Το πεταω και κοιτω καθ'υψος την πολυκατοικια. Στον δευτερο στεκεται ενας παπους. Δειχνει να ψαχνει κατι, μαλλον τον οριζοντα. Απεναντι μια μανα με τη σκουπα ανα χειρας τραβαει ενα πιτσιρικι το οποιο γκρινιαζει, μεσα στο διαμερισμα.
Στο ισογειο του κτηριου βρισκεται ενα καφενειο. Καμια 20αρια μεσηλικες και ηλικιωμενοι ανδρες παιζουν χαρτια, ταβλι και βλεπουν τηλεοραση. Για αλλη μια φορα μου ερχονται εικονες απο τη θητεια μου στο στρατο...ΚΨΜ, θαλαμοι και αναμεσα τους λογης λογης χαραχτηρες να κινουνται σιωπηλα. Ενας τυπος γυρω στα 50 κουστουμαρισμενος και κρατωντας ενα χαρτοφυλακα με προσπερναει και βγαζοντας τα κλειδια του στεκεται στην προθηκη της πολυκατοικιας και με κοιταει. Απαντω στο βλεμα, ανοιγει την πορτα και μπαινει μεσα βιαστικα. Τσεκαρω τα μουτρα μου στη τζαμαρια, μαλλον θελω ξυρισμα.
Προχωρω προς το παρκο στο βαθος. Μια γυναικα με ρωταει για ενα δρομο. Της δειχνω προς τα που να παει και τις λεω να ξαναρωτησει. Τουλαχιστον εδω σου χαμογελαει και καποια γυναικα. Αρα ειναι καλυτερα απο το στρατο.

Η ζεστη ειναι αποπνυχτικη σημερα, μινι καυσωνας ειπαν. Δηλαδη ο κανονικος πως ειναι; Ενα παπι με σακατεμενη εξατμιση ξεσηκωνει τα περιστερια του παρκου. Ηταν αναγκη να ρθουν προς τα πανω μου; Κολοζωα...ιπταμενα ποντικια. Διασχιζω το παρκο, αριστερα και δεξια του πεζοδρομου παγκακια με γερους που και που καποια κυρια απο την Αν. Ευρωπη συνοδευει ενα παπου ή μια γιαγια. Στην εξοδο του παρκου μια παρεα κοιλαραδων με λιγδιασμενα μαλια και ελαφρα ξεχασμενο νυχακι στο μικρο δακτυλο τσεκαρει τους περαστικους. Παντα μου αρεσε να περναω αναμεσα απο τετοιες παρεες. Δε γνωριζω αν αυτο θα το ονομαζε ενας "επαγγελματιας"συμπλεγμα αλλα παντα ηθελα να διασπω εστω και με το βηματισμο μου αυτες τις συμμοριες. Τι το θελα ομως. Μεσα σε δυο δευτερα φτανει στα αυτια μου μια εξελληνισμενη προφορα.
-Καλησπερα θα μπορουσαμε να δουμε καποια ταυτοτητα; Μια χαρα σκεπτομαι ειναι ευγενικοι τουλαχιστον. Ψαχνω στην τσαντα μου, ψαχνω στις τσεπες. Τζιφος, θα βολοδερνει σε κανα τραπεζι η πανω στο ψυγειο.
-Εεε...την εχω ξεχασει.
-Τωρα εγω αν σε παω μεσα θα ειμαι ο κωλομπατσος;
-Τι να σας πω...Μα τι του λεω ο μαλακας.
-Τελοσπαντων δε γινεται να κυκλοφορουμε χωρις ταυτοτητα.
-Εχεται δικιο. Χαμογελαω.
-Την αλλη φορα με ταυτοτητα νεαρε.
-Βεβαιως.

Φτανω απεναντι στη σταση και περνω το λεωφορειο. Νυσταζω τρελα και εχω την εντυπωση πως βρομοκοπαω ιδρωτα. Κοιταω την κινηση απο μεσα, αυτο με ξυπναει παντα. Κατεβαινω, ξαναστηριζω για 20η φορα την τσαντα στον ωμο μου και περπατω γρηγορα. Αριστερα μου προσπερνω μια νεοδμητη πολυκατοικια. Εκει βρισκοταν ενα εριπωμενο σπιτι με κορομηλιες στην αυλη του. Οταν ειμασταν πιτσιρικια μπουκαραμε συνεχεια εκει μεσα. Φυσοκαλαμα, νερατζοπολεμο και πολυ κορομηλο, τα ειχαμε τσακισει. Ωραια ειναι η καινουργια πολυκατοικια παντως, οροφοδιαμερισματα...μια χαρα. Αυτα ειναι σπιτια σκεπτομαι και στο καπακι μου ερχονται τα λογια του πατερα μου τοτε που στα 12-13, δε θυμαμαι ακριβως, του ειχα πει κοιτωντας μια πολυκατοικια. Ωραια δεν ειναι αυτη; Για να ερθουν τα λογια του και να τη γκεμισουν. Τι ωραια; Οι πολυκατοικιες ρε ειναι μοντερνες φυλακες.
Μπαινω στο δωματιο μου, ακουμπω τη τσαντα και βγαινω στο μπαλκονι. Κοιτω κατω, απεναντι και στον ουρανο. Πουθενα ο οριζοντας...

Οι συγχρονες ολιγαρχιες

Σταματηστε αυτο το βλακωδες επιχειρημα περι κυβερνητικης σταθεροτητας. Η δημοκρατια την οποια επικαλειστε προκειμενου να δικαιολογησετε τα αισχη σας καθε φορα, αντλει τη δυναμη της απο την πολυφωνια. Και οπως συχνα λετε στη δημοκρατια δεν υπαρχουν αδιεξοδα. Οποτε γιατι καιγεστε τοσο προκειμενου να υπαρχουν μονοκοματικες κυβερνησεις;

Πειτε το ξεκαθαρα πως θελετε μοναρχια ή δικτακτορια.


Ενα πολυ ενδιαφερον βιντεο το οποιο δειχνει πως κυβερνωνται τα καθεστωτα του "δυτικου" κοσμου των οποιων οι υπηκοοι αρεσκονται στο να τα αποκαλουν "δημοκρατιες".

Οι φονιαδες των 700 ευρω χτυπησαν παλι

Τα κατοχικα ταγματα θανατου χτυπησαν παλι. Αυτη τη φορα εμφανιστηκαν, προκαλεσαν, εβρισαν, βαρεσαν, εριξαν ασφηξιογονα και δακρυγονα αερια και τραυματισαν σοβαρα Ελληνες πολιτες, εξω απο το δημαρχειο της Αθηνας και στο λιμανι του Πειραια.

Συγκεκριμενα στην Αθηνα κρανοφοροι χωρις διακριτικα (αρα και αγνωστοι) εβαλαν με χειροβομβιδες κροτου λαμψης σε ευθεια βολη προς τους πολιτες που διαδηλωναν κατα της αποφασης του δημου Αθηναιων για τη μετατροπη του παρκου στην διασταυρωση των Πατησιων & Κυπρου σε ιδιωτικο υπογειο χωρο σταθμευσης. Αποτελεσμα της επιθεσης των κρανοφορων ηταν ο τραυματισμος τεσσαρων συμπολιτων μας οι δυο εκ των οποιων σοβαρα. Ο ενας κινδυνευει να χασει την ακοη του απο το ενα αυτι ενω ο αλλος κινδυνεψε να χασει το ποδι του. Ο πρωτος νοσηλευεται στο νοσοκομειο "Λευκος Σταυρος", ο δε αλλος στο "Λαικο" οπου και υπεβληθει σε χειρουργικη επεμβαση.




Στο λιμανι του Πειραια οι αγροτες ενιωσαν για τα καλα το καλωσορισμα του συντοπιτη τους Μαρκογιαννακη, οταν δεχθηκαν επιθεση με δακρυγονα, χημικα και γκλομπς απο συνεργατες των προαναφερθεντων τραμπουκων.

Ας εχει ομως το νου του ο υπουργος που εγινε εισσαγγελεας επι χουντας, αυτος που αθωωνε πρεζεμπορους. Πως...

Την Κρητη την επουλησες
Χρηστο Μαρκογιαννακη
και αν θα πατησεις επαε
θα φας ενα μπερντακι
Εχουνε γνωση οι Κρητικοι
δεν κανουν κουζουλαδες
τα ΜΑΤ να αποσυρεται
για θα χουμε μπελαδες

Επιπλεον οι αγνωστων λοιπων στοιχειων κρανοφοροι προεβησαν σε φθορα δημοσιας περιουσιας σπαζοντας μαρμαρα προκειμενου να τα εκσφενδονισουν προς τους διαδηλωτες και τους περαστικους.

Ενας αξιος αστυνομικος

Σαν αστυνομική καλογραμμένη νουβέλα η παρακάτω ιστορία με συγκλόνησε τόσο για την πλοκή της αλλά και για το ήθος,την αξιοπρέπεια αλλά κυρίως για την ψυχική δύναμη να τα βάλει ένας άνθρωπος μόνος με το σάπιο σύστημα και να το νικήσει κιόλας!

Η ιστορία λοιπόν ξεκινά το Μάιο του 1998 όπου ο Γιώργος Τσαϊρίδης ως Διοικητής της Ασφάλειας Χίου, είχε προχωρήσει στη σύλληψη του τότε Αστυνομικό Διευθυντή, Γιώργου Μερετάκη, τον οποίο έπιασε επ’ αυτοφώρω την ώρα που χρηματιζόταν από ιδιοκτήτες νυχτερινών καταστημάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ο Μερετάκης να αποταχτεί άμεσα από το Σώμα, ενώ η υπόθεσή του εκδικάστηκε το Νοέμβριο του 2005 και του επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 18 μηνών!
Στη συνέχεια λοιπόν ξενίνησαν τα πάθη του Τσαϊρίδη, αμέσως ματά την σύλληψη έγινε 0 κακός, ο ρουφιάνος, χάλασε την πιάτσα όπου ΄τοσο πολύ πάσχησαν οι συναδελφοί του φτιάξουν εις βάρος απλων πολιτών - ΕΜΑΣ ΔΗΛΑΔΗ! Και έπειτα να του δίνουν διάφορες δυσμενείς μεταθέσεις μακρυά απο τον τόπο καταγωγής του και της οικογένειάς του, κάποια στιγμή λοιπόν έκανε δημόσια καταγγελία διότι παρανόμως τον χειριζόντουσαν έτσι, και ο φίλος μας ο στρατηγός άνεμος Πολύδωρας μαζί με τον αγκαζέ κολλητό του και αρχηγό της ελ.αςς. Δημοσχάκη αποτάσουν τον τσαϊρίδη και τον στέλνουν σπίτι του και μάλιστα μετά από 32 χρόνια προσφοράς στο Σώμα ως «μη τερματίσας ευδοκίμως»(με μειωμενη σύνταξη και την ρετσινιά της απόλυσης ουσιαστικά!)


Η συνεχεια στο PALOUKI LOUK